چند شعر از اعضا (خوانش شده دز جلسات اين ترم)
باز از واگن های تنهایی ام ، نخ قطار شوق ساخته ام !
تا از روزن سوزن فاصله ها عبور کرده
ابزار برای کوک های راوی سازم،
آنها قصه ی من بر دامن هزار تکه ی رازهایتان می دوزند،
راز من شود چون مسافری که کنج واگن و قطار و فاصله ،
قصه هایش را مچاله چون یک کوک می کند ،
نشسته بر ابریشم هزار تکه ...
مینا رضایی
بگذار بگذریم
ساده
از تمام خاطره هایی که تکرار نمی شوند
از تمام نبایدهایی که افتاده اند بر مسیر بودنمان
حالا که چشم های سیاهت شعر نمی شوند
و این دفتر که چند قرن است سفید مانده
منتظر کدام شبیخون عاشقی ؟
چند قرن است که حادثه ی هیچ نگاهی خوابی را نیا شفته
و هیچ قاصدی پیامی نرسانده است
ساده که بگذریم
مجال گلایه ای هم نمی ماند
و نه اشکی هم
حالا که حجم دست هایمان را هیچ پر کرده
حجم دلهایمان چه اهمیت دارد
بگذار فاصله ها کارشان را بکنند
چیزی نمی شود
فقط کمی داغ تنهاییمان تازه می شود
صفا کیماسی